Վերջին շրջանում Հայաստանի տարբեր տեղամասային պոլիկլինիկաներից բժիշկների կողմից հնչող ահազանգերը ցածր աշխատավարձերի վերաբերյալ լուրջ քննարկումների առիթ են դարձել առողջապահական ոլորտում։ Տեղամասային բժիշկները՝ հատկապես ընտանեկան բժիշկներն ու թերապևտները, ընդգծում են, որ իրենց աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունը զգալիորեն աճել է, մինչդեռ աշխատավարձերը հաճախ չեն համապատասխանում այդ պատասխանատվությանը։ Սա առավել ակնհայտ է առաջնային օղակում, որտեղ բժիշկները օրական ընդունում են մեծ թվով պացիենտներ, իրականացնում կանխարգելիչ աշխատանքներ, վարում բժշկական փաստաթղթաշրջանառություն և ապահովում բնակչության հետ մշտական կապը։
Քաղաքական տեսանկյունից այս խնդիրը նաև առողջապահական համակարգի կառավարման արդյունավետության հարց է բարձրացնում։ Հայաստանի իշխանությունները վերջին տարիներին առաջնային օղակի ուժեղացումը հայտարարում են որպես առողջապահական բարեփոխումների կարևոր ուղղություն, սակայն բժիշկների կողմից հնչող դժգոհությունները ցույց են տալիս, որ այդ նպատակին հասնելու համար անհրաժեշտ է ոչ միայն կազմակերպչական փոփոխություններ, այլ նաև ֆինանսական կայուն մեխանիզմներ։ Եթե առաջնային բժշկական ծառայություններ մատուցող մասնագետները չեն ստանում բավարար վարձատրություն, դա կարող է հանգեցնել կադրային արտահոսքի կամ մասնագիտական մոտիվացիայի նվազման։
Այս իրավիճակը հատկապես կարևոր է նաև առողջության համընդհանուր ապահովագրության ներդրման համատեքստում։ Նոր համակարգը ենթադրում է առաջնային բժշկական օգնության դերի մեծացում, քանի որ հենց տեղամասային պոլիկլինիկաներն են լինելու հիվանդների առաջին շփման կետը։ Սակայն եթե այդ համակարգի հիմքում աշխատող բժիշկները շարունակում են աշխատել ցածր աշխատավարձերով, ապա ռեֆորմի արդյունավետությունը կարող է կասկածի տակ դրվել։ Հետևաբար, առողջապահական քաղաքականության շրջանակում կարևոր է վերանայել առաջնային օղակի ֆինանսավորման մոդելը՝ ապահովելով թե՛ ծառայությունների որակը, թե՛ բժիշկների սոցիալական և մասնագիտական պաշտպանվածությունը։
